Δεκέμβρης 2008

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου.Βρισκόμαστε στα Εξάρχεια,στην διασταύρωση Τζαβέλα-Ναυαρίνου.Η ώρα είναι περασμένες 9 το βράδυ.Ένας ειδικός φρουρός τραβάει την σκανδάλη και πετυχαίνει στο στήθος τον 16χρόνο Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο,τραυματίζοντας τον θανάσιμα.Λίγες ώρες μετά,μόλις τα νέα διαδόθηκαν μερικοί φοιτητές βγαίνουν στους δρόμους,αρχίζοντας έτσι,μία εξέγερση που ακόμα περιμένει άγρυπνη να ξαναξεσπάσει.Τις επόμενες 10 μέρες περίπου γίνονται συνεχή επεισόδια που εξαντλούν τους αστυνομικούς και καταστρέφουν την Αθήνα και άλλες πόλεις.Κανείς δεν απόλαυσε τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές.Αυτή όμως είναι η οπτική του κράτους.Για πολλούς άλλους νέους,αλλά και παλιές καραβάνες τα Χριστούγεννα του 2008 άλλαξαν πολλά.Η γνώμη μου είναι ότι στην κυβέρνηση και γενικά στον πολιτικό χώρο δεν άλλαξε τίποτα.Τα κόμματα της αριστεράς δεν δυνάμωσαν.Αντιθέτως βλέπουμε το ΣΥΡΙΖΑ να έχει συνεχή κάθοδο.Εκεί που άλλαξαν πολλά,είναι μέσα μας.Μέσα σε μας, τους έφηβους.Εκεί που ελάχιστοι ενδιαφερόντουσαν για τα πολιτικά,είδαμε χιλιάδες μαθητές να ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας,πραγματικά γεμάτοι με θυμό και όχι για να χάσουν μάθημα.Μετά από τις μέρες του Δεκέμβρη,όλοι πολιτικοποιηθήκαμε,σχηματίσαμε δηλαδή μία πρώτη εικόνα για το τι μας αντιπροσωπεύει πολιτικά.Μπορεί να μην άλλαξα τίποτα στον τρόπο διακυβέρνησης του κράτους,αλλά μία γενιά που θεωρούσαν ξεγραμμένη,ξαφνικά σηκώθηκε από τους υπολογιστές και τις σαπουνόπερες και βγήκε να διαμαρτυρηθεί.Θεωρείστε μας ως μία ανερχόμενη δύναμη και ως το μέλλον της ελληνικής αριστεράς.Ευχαριστούμε τέλος που μας κοιμίζατε τόσα χρόνια,ευχαριστούμε,αλλά μπορούμε και χωρίς εσάς.