Η μόνη αγάπη μου εώς τώρα,μια πραγματική ιστορία αγάπης έστω και μονόπλευρη.

Όλα άρχισαν ένα πρωινό του Νοέμβρη. Πρέπει να 'ταν στο διάλειμμα της δεύτερης ώρας..Εγώ πήγαινα 3η και εσύ ήσουν η νεοφερμένη,της 1ης..Καθόσουν δεξιά-δεξιά μόνη σου σε εκείνο το ξύλινο παγκάκι και κρατούσες ένα βιβλίο στο χέρι. Κοίταξα προσεκτικότερα.Ιστορία.Με είχες πλησιάσει μια-δυο φορές αλλά χωρίς να έχουμε μιλήσει. Μου είχες κεντρίσει το ενδιαφέρον και ήξερα ότι εκείνη ήταν η κατάλληλη στιγμή. Οπότε ήρθα και έκατσα άτσαλα δίπλα σου..Με κοίταξες με περιέργεια αλλά και με ένα ίχνος θαυμασμού θαρρώ..Σου πήρα το βιβλίο και άρχισες να παραπονιέσαι ότι δεν θα γράψεις καλά στο τεστ της επόμενης ώρας..Κοίταζα τις ανούσιες σημειώσεις σου και σε κορόιδευα για τα μη-καλλιγραφικά γράμματα σου. Συνέχιζα να σε πειράζω ξέροντας πως πραγματικά ήθελες να μείνω εκεί,δίπλα σου..Τελικά δεν είχα και ενοχές μετα γιατί ήρθες στο επόμενο διάλειμμα και μου είπες ότι δεν γράψατε τελικά. Ο υπόλοιπος χρόνος κύλησε με ζεστές καλημέρες και ολιγόλεπτες κουβέντες. Και κάτι άλλο. Τα ατέλειωτα μηνύματα που μου έστελνες. Περίπου στην αρχή των εξετάσεων πήρα το θάρρος και σε ρώτησα αν σου αρέσω,γιατί αυτή ήταν η μόνη εξήγηση για τα άπειρα μηνύματα. Εσύ το αρνήθηκες. Όσο περνούσαν οι μέρες όμως λύγιζες όλο και περισσότερο. Στο τέλος το παραδέχτηκες, αλλά αποφάσισες,αφού σου είπα και εγώ για το ενδιαφέρον μου,ότι θα ήταν καλύτερα να μην γίνει κάτι,λίγες μέρες πριν τις καλοκαιρινές διακοπές. Μες το καλοκαίρι μου έστελνες εκείνα τα ασταμάτητα μηνύματα σου και μου έλεγες πως με σκέφτεσαι συνέχεια και ότι έκλαιγες για μένα. Τελικά μόλις γυρίσαμε και οι δύο από τις διακοπές,συναντηθήκαμε στην πλατεία,σίγουροι για το τι θα επακολουθούσε. Καθήσαμε κάτω από το στέγαστρο και μιλούσαμε,μέχρι που κάποιοι στιγμή,αποφάσισα να το κάνω. Έσκυψα προς το μέρος σου και αυτή ήταν η πρώτη φορά που τα χείλη σου πήραν το σχήμα των δικών μου. Συνεχίσαμε την κουβέντα κάπως πιο αμήχανα τώρα. Εγώ είχα αρχίσει να βαριέμαι,γιατί σε έβλεπα σαν κάτι παροδικό. Άρχισα να σκέφτομαι πως θα δικαιολογήσω την φυγή μου. Έσκυψα και σε ξαναφίλησα. Στο τέλος χρησιμοποιώντας ότι πιο ηλίθιο μου πέρναγε από το μυαλό-δεν με ένοιαζε και πολύ-και έφυγα. Το απόγευμα μου έστειλες ένα μήνυμα λέγοντας ότι δεν ένιωσες κάτι και ότι δεν θα συνεχιζόταν τίποτα ουσιαστικά. Εγώ θύμωσα λόγω της απόρριψης από ένα μικρό κοριτσάκι σαν εσένα. Επίσης μου άρεσες όλο και περισσότερο. Έφτασε ο Σεπτέμβριος χωρίς να έχει γίνει κάτι αξιοσημείωτο τον τελευταίο μήνα του καλοκαιριού. Μιλούσαμε κανονικά στο σχολείο,απλά τώρα έβλεπα το προσωπάκι σου μέσα από τα μπλε κάγκελα που χωρίζουν Γυμνάσιο και Λύκειο. Μιά μέρα μου είπες να γυρίσουμε μαζί. Φυσικά αποδέχτηκα την πρόταση σου. Σταμάταγες για να καθίσουμε κάθε τρεις και λίγο. Δεν ήξερα αν σήμαινε κάτι αυτό,αν έπρεπε να κάνω κάποια κίνηση. Στο τέλος έφυγες βιαστικά από το πεζουλάκι. Από εκεί και πέρα,χωρίς να ξέρω το πως και το γιατί,πολλά πράγματα άλλαξαν μέσα μου. Άρχισα να σε σκέφτομαι συνέχεια,και να σε πολιορκώ,αλλά εσύ δεν έδινες και πολύ σημασία,είχες προχωρήσει ήδη παρακάτω. Έβριζα τον εαυτό μου,σκεπτόμενος ότι το καλοκαίρι,σε είχα δικιά μου,και δεν σου συμπεριφέρθηκα όπως θα έπρεπε,και γι' αυτό σε έχασα μάλλον .Από τότε,ένα χρόνο περίπου μετά από τον πρώτο μας διάλογο,άρχισα να πέφτω στα δίχτυα του έρωτα. Σκεφτόμουνα μόνο εσένα,συνέχεια. Αλλά η κατάσταση χειροτέρευε όλο και περισσότερο. Πήγαινα σε κάθε διάλειμμα σε ένα σημείο που να μπορώ να σε παρακολουθώ συνέχεια. Αλλά τίποτα δεν διορθωνόταν τώρα. Σου εξέφρασα πολλές φορές το έντονο ενδιαφέρον μου,αλλά χωρίς αποτέλεσμα.Λίγες φορές έχω ξανανιωσει τέτοιο πόνο,ανκαι δεν φαινόταν.Αλλά εσύ είσαι μικρή και αθώα,και δεν καταλαβαίνεις. Και τώρα φτάσαμε εδώ. Εγώ προσπαθώ να διώξω αυτό το συναίσθημα από μέσα μου,αλλά ένας φίλος μου,με έπεισε ότι από την στιγμή που γεννήθηκε μέσα δεν πρέπει να το παραβλέπω,αλλά να το ανεχτώ και να το ζήσω. Πίστευω ότι αυτή η ιστορία δεν έχει χαρούμενο τέλος,αλλά πάντα θα ελπίζω. Σε αγαπώ και θα σε αγαπώ για αρκετό καιρό ακόμα

Υ.Γ Όσοι είναι κοντά μου,θα καταλάβουν για ποια κοπέλα μιλάω,αργά ή γρήγορα..
Εσύ αν το διαβάσεις ποτέ,θα καταλάβεις από τις πρώτες λέξεις..

Αυτοί οι στίχοι των Δυτικών Συνοικιών πιστεύω ταιριάζουν απόλυτα στην ιστορία μας..

Πες μου γιατί να 'ναι όλα άσχημα μακριά σου
Πες μου γιατί να μου λείπει τόσο η αγκαλιά σου
Πες μου γιατί τριγυρίζεις μέσα στο μυαλό μου
Πες μου γιατί δεν αντέχω πια τον εαυτό μου

Σε μπαρ και σε μοτέλ
Σε λεωφόρους σε πεζοδρόμια
Ψάχνω για να βρω

Μάτια με τα δικά σου όμοια
Σε μπαρ και σε μοτέλ
Για να πειστώ πως σε ξεπέρασα
Είχα τον παράδεισο και το 'μαθα όταν σ' έχασα
Σε μπαρ και σε μοτέλ

Πες μου γιατί όλα να θυμίζουνε εσένα
Η σιωπή τα ρούχα που 'ναι πεταμένα
Πες μου γιατί τριγυρίζεις μέσα στο μυαλό μου
Πες μου γιατί δεν γνωρίζω πια τον εαυτό μου